Oto odpowiedź 3D-Ready.pl na felieton Bartosza Żurawieckiego o trzech wymiarach w filmie…  z “Filmu”. Od razu przyznam się do tego, że opieram moją wypowiedź jedynie na fragmencie zamieszczonym na stronie http://film.com.pl/?q=node/1715 . Kiedy mam ochotę poczytać o kinie, sięgam po “Kino”, a nie “popkulturystów” z “Filmu”. Autor felietonu ma prawo do własnego zdania i wyskrobywania jego subiektywnych bolączek dotyczących technologii 3D, ale nie mogę pogodzić się z ogromem ignorancji i braku profesjonalizmu, który może skutkować złym zrozumieniem trzech wymiarów oraz zniechęceniem czytelników do oglądania filmów 3D.

A co to ma do rzeczy? Tak jak fotele w kinie pozwalają oglądać film na siedząco, system głośników pozwala na słuchanie kilku kanałów naraz, właśnie po to, aby dźwięk był bardziej realistyczny, a kolorowy obraz sprawia, że odbiór filmu jest jeszcze bardziej immersyjny, tak specjalne okulary pozwalają oglądać film w trzech wymiarach. Tak już jest. Jeżeli komuś nie odpowiadają okulary (o których istnieniu w połowie seansu często się zapomina), to niech nie ogląda 3D, albo czeka na technologie autostereo.

Słuchawek? Ba! Całych systemów nagłośnieniowych, o których Pan nawet nie myśli, sadowiąc się w sali kinowej!

Tak to już jest. Żeby w ogóle wyjść z domu do kina trzeba założyć skarpetki, co również jest upierdliwe. Cała masa niepotrzebnych utensyliów, tylko po to, żeby usiąść wygodnie w fotelu bez społecznej dezaprobaty. A nie tylko gołym okiem ale i gołą pupą bodźce odbiera się przyjemniej…

Nie. Technologii trójwymiarowych jest sporo i następnym krokiem w ewolucji “trzy-de” będzie autostero, czyli 3D bez potrzeby noszenia okularów, o holografii nie wspominając. To jednak odległa przyszłość. Na razie nikt nie jest zmuszany do oglądania filmów w trzech wymiarach, gdyż nadal możemy podziwiać nawet takie hity 3D jak Avatar w dwóch wymiarach.

Jest na ból oczu w trakcie oglądania 3D rada - proszę przestać chodzić do kina na filmy 3D. Oszczędzi to Panu kłopotu z oczami, a czytelnikom takich felietonów.

Wydaje mi się, że jest Pan po prostu pseudo nonkonformistą, pragnącym napisać cokolwiek kontrowersyjnego o chodliwym temacie.

Maszyna marketingowa trzech wymiarów po targach CES 2010 nabrała takiego impetu, że nie sposób mówić o jakichkolwiek przeszkodach…

Dźwięk w kinie był znacznie ważniejszym i bardziej pożądanym wynalazkiem niż trzy wymiary. 3D nie pojawiło się wraz z premierą Avatara, to fakt, ale to właśnie film Camerona będzie zapamiętany jako punkt zwrotny w rozpowszechnieniu 3D na szeroką skalę, nie tylko w kinie. A propos Avatara, to przecież mainstreamowe kino nigdy nie przestało być jarmarczne! Doszukiwanie się w IMAX’owych dokumentach 3D o dinozaurach czy rafach koralowych jakichś wzniosłych przesłań jest po prostu śmieszne. Odnoszę również wrażenie, że przecenia Pan efekty trójwymiarowe, co jak się zaraz okaże jest powodowane brakiem “obycia” z technologią 3D.

Kino z natury jest bardziej immersyjne od malarstwa i fotografii (nota bene istnieje wielu fotografów tworzących w 3D), toteż nie dziwi tendencja do adaptowania nowych technologii, wzbogacających ową immersję oraz doznania odbiorcy. Gry komputerowe, medium o jeszcze większym stopniu zatopienia widza - gracza w wirtualnym świecie niż film, z powodzeniem stosują trzy wymiary w baśniowych i fantastycznych światach, urozmaicając w ten sposób zabawę, jednocześnie nie zwiększając jakoś specjalnie realizmu. Wszystko zależy od implementacji technologii i oczekiwań odbiorcy.

To naturalne, że rozwój technologii wiąże się z nowymi możliwościami przedstawiania zarówno tworów wyimaginowanych jak i mimesis.

Wszystko zależy od “nas”. Za kilka lat 3D stanie się normą i nikt już nie będzie podniecał się jej wpływem  na “inne wymiary”, tak jak Pan zupełnie pomija w swoich rozważaniach system nagłośnieniowy w sali kinowej. Wymyślimy wtedy nowy powód do narzekania i pisania felietonów.

To już tylko i wyłączone Pana sprawa. Nie widzę żadnej różnicy w odbiorze Bergmana czy Felliniego w 3D. Konwersja do trzech wymiarów nie zmieniłaby absolutnie niczego, bo są to twórcy wybitni, których dzieła NIE POTRZEBUJĄ dodatkowego “pogłębiania” (Swoją drogą, taki “Satyricon” wyglądałby w 3D świetnie…). Tym bardziej oglądanie tych dzieł z odrobiną głębi nie wpłynęłoby negatywnie na odbiór,  chyba że tak jak autor felietonu oczekiwalibyśmy wszystkiego tuż “przed nosem”. Moglibyśmy się rozczarować, bo wbrew pozorom, 3D nie sprawia, że kino staje się aż tak realistyczne. Widać tu również pewną niekonsekwencję. Z jednej strony wg autora felietonu głębia w kinie oddala od wymiaru duchowego, z drugiej jednak rozdrapująca rany para przed nosem widza jest dla pana Żurawieckiego nie do zniesienia. Nie wspominając o niechęci do kobiet Felliniego, przeciwstawionej “zastanowieniu” się nad filmem pornograficznym w 3D. Panie Żurawiecki, to Pan dopiero spłycił…

Dźwięk i kolor też mamy na co dzień. Czy wg Pana przyjaciółki oznacza to, że powinniśmy oglądać tylko filmy czarno-białe i w dodatku nieme? Nikt chyba nie uwierzy, że zastosowanie trójwymiaru (tak jak koloru czy dźwięku) automatycznie obniża wartość filmu… Znowu mamy do czynienia z wypowiedzią człowieka,  który nie ma zielonego pojęcia, o czym mówi. W połowie seansu 3D przyzwyczajamy się do wrażenia głębi do tego stopnia, że nie widzimy już różnicy! Trzy wymiary to jedynie dodatek, jeden ze środków wyrazu, a nie rewolucja. Proszę szanownych “ekspertów” od kina o pisanie felietonów w oparciu o fakty, a nie bełkot marketingowy firm promujących 3D. Wszystko, co tu czytam brzmi jak wrażenia spisane na świeżo po przejrzeniu broszurki Sony czy innego producenta 3DTV.

Znowu wygląda na to, że autor chciał napisać koniecznie coś o 3D, posługując się jedynie materiałami wygrzebanymi na stronach producentów telewizorów trójwymiarowych. Sztuka wymaga od odbiorcy współuczestnictwa? Niemożliwe. Skoro głębia w filmie przeszkadza Panu we współuczestniczeniu, to ponawiam apel: proszę nie oglądać filmów w 3D.

Nonsens! Przecież to totalne bzdury. Oślepnijmy wszyscy i oglądajmy filmy bez jakichkolwiek bodźców wzrokowych. Wymagajmy więcej od siebie niż inni wymagają…

Nie do wiary! Sądząc po Pańskim felietonie można odnieść wrażenie, że jest pan ekspertem od trzech wymiarów, a Avatara widział Pan co najmniej dziesięć razy.

Naturalnie. Na filmy pokroju Avatara trzeba chodzić pół roku po premierze, co by nie rozwiać aury znawcy będącego ponad motłochem łakomym na plebejskie rozrywki. Ale pisać bzdury o technologii 3D można.

Zdaję sobie sprawę z tego, że moja krytyka nie jest najwyższych lotów, ale nie będę się silił na grzeczną polemikę z kimś kto pisze od rzeczy. Jest to tylko i wyłącznie moje zdanie na temat poglądów pana Żurawieckiego. Wydaje mi się jednak, że mam większe pojęcie o trzech wymiarach w filmie, niż autor cytowanego felietonu.

pozdrawiam
Konrad Ziaja
admin http://www.3d-ready.pl